WINAWALIS NG ISANG MASUNGIT NA STREET SWEEPER ANG PANINDA NG MADUNGIS NA BATANG LANSANGAN SA BAGUIO DAHIL SA GALIT SA MGA KALAT

WINAWALIS NG ISANG MASUNGIT NA STREET SWEEPER ANG PANINDA NG MADUNGIS NA BATANG LANSANGAN SA BAGUIO DAHIL SA GALIT SA MGA KALAT, NGUNIT NANG MAPULOT NIYA ANG ISANG GUSOT NA PAPEL MULA SA BATA, ISANG LIHIM ANG LILITAW NA MAGPAPABAGO SA KANYANG MATIGAS NA PUSO

Hinihingal at basang-basa ng pawis si Aling Myrna sa kabila ng napakalamig na simoy ng hangin sa Burnham Park. Alas-singko pa lang ng madaling araw, ngunit nakikipagbuno na ang kanyang magaspang na walis sa mga basurang iniwan ng mga turista kagabi. Dalawampung taon na siyang street sweeper. Kilala siya bilang pinakamasungit at pinakamalupit na empleyado. Wala siyang sinasanto—kahit sinong magkalat ay walang-habas niyang sisigawan at ipapahiya.

Tumigil sandali si Myrna upang punasan ang noo nang mapansin ang isang pamilyar na bulto sa paborito niyang malinis na pwesto. Isang batang lalaki, marahil walong taong gulang, ang nakaupo sa malamig na semento. Nakasuot ito ng butas-butas na jacket. Dahan-dahan nitong inilalatag ang mga basahan at nakasabit na sampaguita sa kalsadang kalilinis lamang niya.

“Hoy, bata! Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na bawal magkalat diyan?!” umalingawngaw ang matinis na boses ni Myrna. Mabilis siyang naglakad palapit, mahigpit ang hawak sa walis. “Kakalinis ko lang ng lugar na ‘yan! Ginagawa mong palengke ang parke! Alis! Ang dumi-dumi mo pa!”

Napaatras ang bata, nanginginig sa takot at lamig. Pilit nitong niyayakap ang sarili.

“P-Pasensya na po, Lola. Gusto ko lang po kasing makabenta nang maaga habang wala pang guwardiya. Para po may pambili kami ng gamot ng kapatid ko sa ospital,” umiiyak nitong paliwanag habang mabilis na pinupulot ang paninda.

“Hindi ako lola! At wala akong pakialam sa mga drama mo! Umalis ka rito bago ko walisin pati ‘yang paninda mo sa basurahan!” bulyaw ni Myrna.

Dahil sa pagmamadali ng bata, nasagi nito ang dustpan ni Myrna. Nahulog ang isang lata kung saan nakalagay ang mga barya ng bata. Kumalat ang barya sa aspalto.

Humahagulgol na lumuhod ang bata upang pulutin ang mga barya, ngunit walang-awang itinaboy siya ni Myrna.

“Lumayas ka na! Ako na ang magpupulot niyan at itatapon ko sa kanal!”

Sa pagtakbo ng bata palayo, isang gusot na papel ang nahulog mula sa bulsa ng kanyang manipis na jacket.

Akmang wawalisiin na sana ito ni Myrna, ngunit nahagip ng paningin niya ang pamilyar na selyo. Dahan-dahan niyang pinulot ang gusot na papel at binuksan sa ilalim ng liwanag ng poste.

Nanlaki ang mga mata ni Myrna. Isa itong medical record mula sa Baguio General Hospital. Nakapangalan ito sa pasyenteng nagngangalang “Miguelito Suarez.” Ito ang kaisa-isang apo na hindi na niya nakita mula nang maglayas ang rebeldeng anak na si Clara sampung taon na ang nakalipas. Sinumpa niya noon na hindi na niya kikilalanin ang anak kahit kailan.

Nanginginig ang mga kamay ng matanda habang inilalapit ang papel sa mata. Binasa niya ang detalye.

Nakasulat doon ang pangalan ng ina: “Clara Suarez – Deceased.”

At ang pangalan ng nagbabantay na nakatatandang kapatid na lalaki: “Leo Suarez.”

Tila huminto ang pag-ikot ng mundo ni Myrna. Ang malamig na hangin ay nanuot sa kanyang mga buto. Ang batang lansangan na walang-awa niyang pinagalitan, pinahiya, at tinaboy kanina ay walang iba kundi ang sarili niyang apo. At ang batang may sakit na iniiyakan nito ay ang nakababata nitong kapatid.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Binitawan ni Myrna ang walis na naglikha ng malakas na kalabog. Bumuhos ang luha sa kanyang mga mata.

“Leo… apo ko… patawarin mo ako…” humahagulgol niyang bulong.

Wala na siyang pakialam kung makita siya ng mga tao. Namatay na pala ang anak niya sa hirap, at ngayon, ang inosenteng apo niya ang nagdurusa dahil sa kanyang katigasan ng ulo.

Mabilis na tumakbo si Myrna sa direksyong tinahak ng bata. Sinuyod niya ang parke, patuloy na tinatawag ang pangalang Leo. Halos maubusan siya ng hininga nang makita ang bata na nakaupo sa madilim na sulok sa gilid ng Burnham Lake, nakayuko at pilit na binibilang ang kakaunting barya sa kamay.

“Leo!” garalgal na sigaw ni Myrna.

Napatingin ang bata at natakot, akmang tatakbo muli. Ngunit bago pa man ito makatayo, mabilis na lumuhod si Myrna sa damuhan at walang pag-aalinlangang niyakap nang mahigpit ang nanginginig na bata.

“Huwag kang tumakbo… patawarin mo ako, anak. Patawarin mo ang lola.”

Nagtatakang tiningnan ni Leo ang umiiyak na matanda.

“L-Lola? Ano pong ibig niyong sabihin?”

Ipinakita ni Myrna ang papel.

“Ako ang nanay ng Mama Clara mo. Ako ang lola niyo. Patawarin mo ako kung pinagtabuyan kita kanina. Patawarin mo ako sa kayabangan ko. Hindi ko alam na kayo na pala ang tanging naiwan sa akin.”

Umiyak nang malakas si Myrna, hinahaplos ang maruming mukha at hinahalikan ang kamay ng apo.

Nang madaling araw na iyon, hindi na bumalik sa panlilinis ng parke si Myrna. Isinama niya si Leo sa pagamutan upang dalawin ang nag-aagaw-buhay na si Miguelito. Ginamit niya ang lahat ng ipon upang bayaran ang operasyon ng bata.

Wala na siyang pakialam sa basura sa kalsada, dahil nalaman niya na ang pinakamalaking kalat na kailangan niyang burahin ay ang galit sa sarili niyang puso.

Ang pinakamasungit na street sweeper ay nakahanap ng bagong dahilan upang patuloy na mabuhay at magmahal.