HINIHINGAL NA INAAKYAT NG ISANG BETERANONG TEKNISYAN ANG MADILIM NA ELEVATOR SHAFT NG ISANG OSPITAL HABANG WALANG KURYENTE
HINIHINGAL NA INAAKYAT NG ISANG BETERANONG TEKNISYAN ANG MADILIM NA ELEVATOR SHAFT NG ISANG OSPITAL HABANG WALANG KURYENTE UPANG HILAHIN PATAAS ANG ISANG KAHON, NGUNIT ISANG BUHAY ANG NAKASALALAY SA KANYANG MGA KAMAY
Tumatagaktak ang malapot at malamig na pawis mula sa noo ni Mang Ramon habang pilit niyang pinapaikot ang isang dambuhalang gulong na bakal sa loob ng madilim na machine room.
Ang kwartong ito ay matatagpuan sa pinakatuktok ng isang pampublikong ospital sa Quezon City. Wala ni isang ilaw ang nakabukas. Isang malawakang blackout ang tumama sa buong Kamaynilaan dahil sa bagyong sumira sa pangunahing planta ng kuryente, at sa kasamaang-palad, tuluyang nasira ang backup generator ng ospital.
Sa ibaba, tahimik, madilim, at nababalot ng matinding kaba ang loob ng Elevator Car Number 3. Na-trap ito sa makipot na espasyo sa pagitan ng ikatlo at ika-apat na palapag nang mamatay ang kuryente. Sa loob nito ay isang umiiyak na nars na si Carla, at isang nag-aagaw-buhay na sanggol na nasa loob ng isang portable transport incubator.
“Hello? May nakakarinig ba sa akin? Tulungan niyo kami!” desperadong sigaw ni Carla sa emergency intercom. Walang sumasagot.
Tumingin siya sa maliit na monitor ng incubator. Mabilis na bumabagsak ang oxygen level ng sanggol. Sampung minuto na lamang ang itatagal ng internal battery ng makina. Kailangan nilang makarating sa operating room sa ika-anim na palapag bago tuluyang bumigay ang puso ng bata.
Ngunit hindi alam ni Carla na sa pinakatuktok ng gusali, narinig ni Mang Ramon ang kanyang unang tawag sa radyo bago tuluyang namatay ang lahat ng koneksyon.
Bilang nag-iisang elevator technician, alam ni Mang Ramon ang malagim na katotohanan. Walang makakabukas ng pinto ng elevator mula sa labas dahil nakabitin ito sa gitna ng makapal na semento. Ang kaisa-isang paraan upang mailigtas ang mga nasa loob bago maubusan ng hangin ay manu-manong hilahin ang elevator car pataas gamit ang hoist wheel sa itaas ng shaft.
Isa itong buwis-buhay na gawain. Ang elevator car ay tumitimbang ng mahigit isang libong kilo. Ang pagpapaikot sa dambuhalang brake release at paghila sa traction wheel gamit lamang ang hubad na kamay ay nangangailangan ng pinagsamang lakas ng limang matipunong lalaki.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Umungol si Mang Ramon sa matinding hirap. Ramdam na ramdam niya ang pagkapunit ng mga laman sa kanyang mga braso sa bawat hatak. Pumutok ang mga kalyo sa kanyang palad at nagsimulang dumaloy ang mainit na dugo sa madulas na bakal ng gulong, ngunit hindi niya ito binitawan.
Bawat ikot niya ay nag-uusad sa dambuhalang kahon ng ilang pulgada lamang.
“Kaya mo ‘yan, Ramon. Buhay ang nakasalalay dito,” garalgal na bulong ng matanda.
Naninikip na ang kanyang dibdib sa sobrang pagod. Ibinuhos niya ang buong bigat ng kanyang katawan, idiniin nang mariin ang kanyang mga sapatos sa sementadong sahig upang hindi siya madulas sa sarili niyang dugo.
Sa loob ng elevator, naramdaman ni Carla ang paputol-putol na paggalaw ng kahon pataas. Wala siyang ideya kung paano ito nangyayari nang walang kuryente. Ang alam lang niya, bawat pulgadang pag-akyat nila ay nangangahulugan ng karagdagang segundo para sa inosenteng sanggol.
Makalipas ang tatlumpung minutong pakikibuno sa bakal, narinig ni Mang Ramon ang pamilyar na ‘click’ ng leveling sensor. Saktong-sakto na ang elevator sa ika-anim na palapag. Nanginginig niyang ini-lock ang preno.
Halos gumapang ang matanda pababa sa madilim na hagdanan mula sa ika-sampung palapag. Lumalakad siya nang paika-ika, hinihingal, at halos hindi na maigalaw ang mga duguang kamay.
Nang makarating siya sa pasilyo ng ika-anim na palapag, naroon na ang mga doktor na sapilitang binubuksan ang pinto ng elevator. Pagbukas nito, mabilis na inilabas si Carla at ang incubator. Naisugod agad ang sanggol sa operating room. Ligtas ang bata.
Napasandal si Carla sa pader, humahagulgol sa matinding ginhawa. Nang lumingon siya, nakita niya si Mang Ramon na tahimik na nakaupo sa madilim na sulok ng pasilyo, nakasandal sa pader, at balot ng itim na grasa at sariwang dugo ang mga kamay at uniporme.
Nilapitan siya ng nars at ng mga magulang ng sanggol. May bakas ng matinding pagtataka at walang-hanggang paghanga sa kanilang mga mata.
“Kayo po ba ang nagpaakyat sa amin mula sa itaas?” umiiyak na tanong ni Carla habang lumuluhod.
Tumango lamang nang tipid si Mang Ramon. Isang pagod ngunit napakatamis at payapang ngiti ang sumilay sa kanyang nanginginig na labi.
Walang namuong panghuhusga o maling akala sa mga nangyari—tanging dalisay na sakripisyo at wagas na pasasalamat lamang ang pumuno sa pasilyo. Hindi niya kailangang maging isang kilalang doktor na may hawak na bisturi upang makapagligtas ng buhay. Sa gabing iyon, napatunayan niyang ang mga kamay na puno ng kalyo at grasa, na tahimik at walang-reklamong nagtatrabaho sa pinakamadilim na bahagi ng gusali, ay siya ring mga kamay na nag-angat sa kinabukasan ng isang inosenteng bata patungo sa liwanag.