LALAKING WASAK ANG PUSO AT GUSTO NANG TUMALON SA MATAAS NA BUILDING AY PINAATRAS NG ISANG JANITOR DAHIL SA
LALAKING WASAK ANG PUSO AT GUSTO NANG TUMALON SA MATAAS NA BUILDING AY PINAATRAS NG ISANG JANITOR DAHIL SA ISANG HINDI INAASAHANG REBELASYON TUNGKOL SA KANYANG KARELASYON NA MAGPAPABAGO SA KANILANG DALAWANG BUHAY MAGPAKAILANMAN
Malamig at tila nanunuot sa buto ang ihip ng hangin sa tuktok ng isang apatnapung palapag na commercial building sa gitna ng Bonifacio Global City.
Nakatayo si Marco sa mismong sementadong gilid ng rooftop, nakatingin sa maliliit na sasakyan at mga taong tila langgam na naglalakad sa ibaba.
Patuloy na tumutulo ang kanyang mga maiinit na luha habang paulit-ulit na inaalala ang sobrang sakit ng pagtataksil na ginawa sa kanya.
Ibinigay niya ang lahat nang walang pag-aalinlangan—ang kanyang mahabang oras, walang hanggang pagmamahal, at kahit ang kanyang sariling kidney para lamang madugtungan ang buhay ng lalaking pinakamamahal niya.
Ngunit matapos ang matagumpay na operasyon at pag-galing nito, bigla na lang siyang iniwan nito kahapon.
Pakiramdam ni Marco ay wala nang natira sa kanyang pagkatao.
Unti-unti siyang humakbang palapit sa dulo, handa nang tapusin ang lahat ng sakit at pagdurusa na patuloy na sumisira sa kanyang puso.
Biglang bumukas nang malakas ang mabigat na bakal na pinto ng rooftop.
Iniluwa nito si Benigno, isang medyo may edad na lalaking naka-uniporme ng pang-maintenance, may dalang maliit na plastic bag na naglalaman ng kanyang lumang lunchbox at isang bote ng tubig.
Nagtama ang kanilang mga paningin sa ilalim ng tirik na araw.
Inaasahan ni Marco na sisigaw ito sa takot, tatawag ng mga pulis o security guard, o agad na tatakbo upang pipigilan siya sa kanyang balak.
Ngunit sa halip na mag-panic, bumuntong-hininga lamang nang malalim si Benigno at naglakad patungo sa isang bakanteng upuan sa kabilang banda.
“Excuse me,” kaswal na sabi ni Benigno habang binubuksan ang kanyang baonan na may lamang bagong lutong adobong baboy at kanin.
“Tatalon ka ba ngayon o mamaya pa? Kasi tatlumpung minuto lang ang ibinigay na lunch break sa akin ng bisor ko. Hindi ko naman gustong manood ng taong nahuhulog habang kumakain ako ng tanghalian ko. Kung pwede sana, bilisan mo na o kaya mamaya mo na ituloy kapag tapos na akong kumain.”
Nanlaki ang mga namumugtong mata ni Marco.
Hinding-hindi siya makapaniwala sa kanyang narinig mula sa estrangherong ito.
“Nababaliw ka ba? Magpapakamatay na nga ako dito sa harap mo, inaalala mo pa talaga ang adobo at lunch break mo?” sigaw niya pabalik, puno ng hinanakit at inis.
Nagkibit-balikat lang si Benigno habang sumusubo ng kanin.
“Araw-araw akong nagpapagod sa paglilinis ng gusaling ito. Gusto ko lang ng tahimik na oras para kumain at makalanghap ng sariwang hangin pagkatapos maglinis ng maraming palapag. Ikaw ang nandito sa pwesto ko. Ano ba kasing napakalaking problema mo at naisipan mong tapusin ang buhay mo dito pa mismo sa gusaling pinagtatrabahuhan ko?”
Page: SAY – Story Around You | Original story
Hindi na napigilan ni Marco na sumabog sa matinding galit at iyak na matagal na niyang kinikimkim.
“Niloko ako ng taong pinag-alayan ko ng buong buhay ko! Binigyan ko siya ng sarili kong bato para mabuhay siya sa sakit niya! Tapos ano ang igaganti niya sa akin? Iniwan niya ako para sa isang mayamang babaeng tagapagmana ng isang malaking kumpanya dahil mas mabibigyan daw siya nito ng marangyang buhay!”
Tumigil sa pagnguya si Benigno.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang kutsara sa loob ng lunchbox at seryosong tumingin nang diretso kay Marco.
“Teka lang. Nag-donate ka ng kidney sa kanya? Kanino? Ano ang buong pangalan ng lalaking tinutukoy mo?”
Humagulgol si Marco habang nakahawak sa dibdib.
“Kay Gabriel. Si Gabriel na may peklat sa kaliwang balikat at may tattoo ng kumpas sa dibdib! Binigay ko sa kanya ang lahat, tapos ipinagpalit lang niya ako!”
Dahan-dahang tumayo si Benigno.
Tuluyan nang nawala ang inis sa kanyang mukha at napalitan ito ng matinding gulat, pagtataka, at namumuong galit.
“Si Gabriel… na nagtatrabaho bilang isang architect at ikakasal bukas?”
“Oo! Paano mo siya nakilala? Paano mo nalaman ang tungkol sa kasal niya bukas?” takang-takang tanong ni Marco, kaya napilitan siyang humakbang nang bahagya pabalik, umaatras mula sa mapanganib na gilid ng building.
Huminga nang malalim si Benigno, kinuha ang kanyang lumang cellphone mula sa bulsa at matiim na tumingin kay Marco.
“Dahil ang mayamang tagapagmana na sinasabi mong papakasalan niya bukas ay walang iba kundi ang nag-iisa kong anak na si Patricia. Oo, janitor lang ako dito, pero ang anak ko ang nagmamay-ari ng advertising agency sa ikatatlumpu’t walong palapag. Pinag-aral ko siya gamit ang pagwawalis ko, at hindi ko hahayaang masira ang buhay niya sa isang walang-hiyang katulad ni Gabriel.”
Mabilis na tinawagan ni Benigno ang anak niya at inilagay sa loudspeaker ang tawag.
Nang sumagot si Patricia, ipinaliwanag agad ni Benigno ang sitwasyon at pinakausap niya mismo kay Marco upang kumpirmahin ang ginawang paggamit at pag-iwan ni Gabriel.
Nang malaman ni Patricia ang buong katotohanan, agad siyang umiyak at nangakong kakanselahin ang kasal at palalayasin si Gabriel sa kumpanya niya.
Pagkatapos maibaba ang tawag, lumingon si Benigno kay Marco at binigyan ito ng isang mainit at nakakapanatag na ngiti.
“Bumaba ka na diyan. Tara, ililibre kita ng pinakamasarap na tanghalian sa ibaba, at bukas, sabay nating panoorin kung paano masisira ang mundo ng taong nanloko sa iyo.”
Grabe, mga ka-SAY! Hindi talaga natin alam kung kailan, saan, at paano natin makikilala ang estrangherong tuluyang magbabago ng ating kapalaran.