ISANG MAYAMANG LALAKI ANG NAGBAYAD SA ISANG TAONG GRASA PARA BANTAYAN ANG KANYANG KOTSE AT BINIGYAN ITO NG CELLPHONE NGUNIT MAY TOTOONG DAHILAN SA LIKOD NG KANYANG KABUTIHAN
ISANG MAYAMANG LALAKI ANG NAGBAYAD SA ISANG TAONG GRASA PARA BANTAYAN ANG KANYANG KOTSE AT BINIGYAN ITO NG CELLPHONE NGUNIT MAY TOTOONG DAHILAN SA LIKOD NG KANYANG KABUTIHAN
Sa isang maingay, mausok, at abalang kalsada sa lungsod ng Makati, nakaupo si Renato sa gilid ng isang maruming bangketa.
Kasama niya ang isang payat ngunit malambing na asong askal na pinangalanan niyang Kilay.
Halos limang taon na siyang walang tirahan at umaasa lamang sa mga barya o tirang pagkain na iniaabot ng mga nagdaraang tao.
Nasanay na siya sa mga matang nanghuhusga, sa mga taong umiiwas kapag siya ay nakikita, at sa malamig na trato ng lipunan sa mga taong tulad niya.
Para kay Renato, ang bawat araw ay isang pagsubok kung paano makakaraos nang hindi sumusuko.
Ngunit isang hapon, isang pamilyar ngunit napakabihirang pangyayari ang yumanig sa kanyang nakasanayang buhay.
Isang makintab at mamahaling itim na kotse ang dahan-dahang huminto mismo sa kanyang harapan.
Bumaba mula rito ang isang lalaking nakasuot ng malinis at mamahaling itim na suit, mukhang isang napakayamang negosyante.
Naglakad ang lalaki palapit kay Renato, habang si Kilay ay umungol nang mahina.
Sa halip na pandirihan o tabuyin siya tulad ng ginagawa ng iba, ngumiti ang lalaki nang buong tapat.
“Anong pangalan mo, kaibigan?” malumanay na tanong ng lalaki.
Nagulat si Renato; matagal na siyang hindi tinatawag na kaibigan ng kahit na sino.
Sumagot siya nang mahina at may pag-aalinlangan, “Renato po.”
Tumango ang lalaki at nagpakilala bilang Victor.
“Renato, pwede mo ba akong paboran? May mahalaga lang akong kikitain, pwede mo bang bantayan ang kotse ko sandali? Babayaran kita ng dalawang libong piso pagbalik ko,” alok ni Victor.
Hindi makapaniwala si Renato sa kanyang narinig.
Kinuha ni Victor ang isang bagong smartphone mula sa kanyang bulsa at iniabot ito kay Renato kasama ang isang itim na calling card.
“Narito ang isang telepono. Kung may mangyari man sa kotse, o may magtangkang lumapit, tawagan mo lang agad ang numerong nasa card. Pagbalik ko, ibibigay ko ang pera sa’yo. Maliwanag ba?”
Walang pag-aalinlangang pumayag si Renato.
Buong hapon na matiyagang binantayan ni Renato ang sasakyan sa ilalim ng tirik na araw.
Hindi niya hinayaang may lumapit na sinuman, kahit na ang mga kapwa niya namamalimos.
Pagsapit ng takip-silim, bumalik si Victor na may dalang pagkain.
“Salamat sa pagtanda ng pangalan ko kanina, Renato. At maraming salamat sa matiyagang pagbantay,” nakangiting sabi ni Victor.
Inabot niya ang dalawang libong piso at nang ibabalik na sana ni Renato ang cellphone, pinigilan siya ni Victor.
“Sa’yo na ‘yan, Renato. Gusto kong humanap ka ng maayos na matutulugan ninyo ng aso mong si Kilay ngayong gabi. Bilhan mo rin siya ng masarap na pagkain.”
Tinanong din ni Victor kung may naiwang pamilya si Renato.
Nabanggit ni Renato na may kapatid siyang nagngangalang Susan sa probinsya ng Laguna, ngunit nahihiya siyang umuwi dahil sa kanyang naging kalagayan at mga maling desisyon.
“Huwag mong hayaang pairalin ang pride. Ang pagiging nasa kalye ay hindi nakakabawas sa iyong pagkatao,” seryosong bilin ni Victor.
“Tawagan mo siya mamaya. Bukas, tawagan mo ang numero ko at ibibili kita ng bus ticket pauwi.”
Tumulo ang luha ni Renato dahil sa sobrang kabutihang ipinakita ng estrangherong ito na nagtiwala at nagparamdam sa kanya ng importansya.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Kinagabihan, sa isang maliit na karinderya kung saan sila kumain ni Kilay, ginamit ni Renato ang cellphone upang tawagan ang kanyang kapatid sa Laguna.
Napakasaya at napaiyak ang kanyang kapatid na si Susan nang marinig ang kanyang boses at agad siyang pinauwi.
Kinabukasan ng umaga, puno ng pag-asa at gaya ng napag-usapan, tinawagan ni Renato ang numero sa calling card ni Victor upang magpasalamat sa lahat at tanggapin ang alok na bus ticket pauwi.
Sumagot ang kabilang linya pagkalipas ng ilang ring, ngunit hindi ang pamilyar at malumanay na boses ni Victor ang narinig niya.
Isang nanginginig, paos, at napakapamilyar na boses ng matandang lalaki ang sumagot.
“Hello? Renato? Anak, ikaw ba iyan?”
Natigilan si Renato, tila tumigil ang pag-ikot ng kanyang mundo.
Kilalang-kilala niya ang boses na iyon kahit ilang taon na ang lumipas.
Ito ang kanyang amang matagal na niyang nilayasan dahil sa matinding alitan at di-pagkakaunawaan nila sampung taon na ang nakalipas.
Naguluhan nang husto si Renato habang nanginginig ang kanyang kamay na hawak ang telepono.
“P-Pa? Bakit kayo ang nakasagot sa numerong ito? Kay Sir Victor ito ah.”
Umiiyak na nagpaliwanag ang kanyang ama sa kabilang linya.
“Anak, si Victor ay hindi isang negosyante. Isa siyang pribadong imbestigador na limang taon ko nang binabayaran para hanapin ka. Nang matagpuan ka niya kahapon, gusto niya munang siguraduhin kung anong klaseng tao ka na ngayon at kung handa ka na bang tanggapin ang tulong, kaya niya ginawa ang pagpapabantay ng kotse. Matagal na kitang pinapahanap dahil may taning na ang buhay ko… at gusto kong humingi ng tawad sa lahat ng pagkukulang ko bilang ama bago ako tuluyang mawala.”
Lumuha nang tuluyan si Renato, napaluhod sa gilid ng kalsada habang yakap ang kanyang aso.
Ang akala niyang simpleng kabutihan at tulong mula sa isang estranghero ay isa pa lang napakaingat na hakbang na plinano ng kanyang nag-aagaw-buhay na ama upang ibalik siya sa kanilang tahanan nang may dangal at pag-ibig.
Agad na umuwi si Renato sa Laguna at mahigpit na nayakap ang kanyang ama bago ito tuluyang pumanaw kinabukasan.
Nakakaiyak at nakakagulat minsan kung paano gumagawa ng paraan ang pagmamahal ng pamilya at ang tadhana para paglapitin ang mga taong nagkahiwalay, hindi ba mga ka-SAY?