HINARANG NANG MAHIGPIT NG ISANG ISTRIKTONG GWARDIYA ANG ISANG MADUNGIS NA BATA UPANG HINDI MAKAPASOK SA ISANG MAMAHALING MALL NGUNIT LAKING GULAT NG MGA MAYAYAMANG MAMIMILI NANG BIGLANG TUMUGTOG ANG BATA SA ISANG GRAND PIANO
HINARANG NANG MAHIGPIT NG ISANG ISTRIKTONG GWARDIYA ANG ISANG MADUNGIS NA BATA UPANG HINDI MAKAPASOK SA ISANG MAMAHALING MALL NGUNIT LAKING GULAT NG MGA MAYAYAMANG MAMIMILI NANG BIGLANG TUMUGTOG ANG BATA SA ISANG GRAND PIANO
Hinarang nang mahigpit ni Mang Ruben, isang iginagalang na security guard, ang isang madungis na batang lalaki sa harapan ng umiikot na salaming pinto ng pinakasikat at pinakamamahaling mall sa Makati.
Napakalakas ng ulan kaya nanginginig ang katawan ng bata. Mahigpit ang patakaran ng pamunuan na bawal pumasok ang mga nagtitinda upang mapanatili ang kaayusan para sa mga mayayamang parokyano. Nakasuot ng kupas na sando si Mateo, walang sapin sa paa, at may bitbit na mga basahang itinitinda niya sa kalsada.
“Pasensya na, iho, pero hindi ka pwedeng pumasok. Baka matanggal ako sa trabaho kapag pinapasok kita at mawalan ng pagkain ang pamilya ko,” mahinahon at malumanay na paliwanag ni Mang Ruben.
Kahit istrikto, kilala siya sa pagkakaroon ng mabuting puso kaya hinding-hindi niya pinagsalitaan ng masama o hinihiya ang kaawa-awang bata.
Tumingala si Mateo, ang mga mata ay puno ng luha.
“Parang awa niyo na po. Hindi ko po ibebenta ang mga basahan ko. Gusto ko lang po sanang mahawakan ang malaking kulay puting piano sa gitna ng atrium. Pangarap po kasi ng nanay ko na makita akong tumugtog diyan bago siya namatay kahapon dahil sa sakit.”
Kumurot ang puso ni Mang Ruben. Nakita niya ang sinseridad at pangungulila sa mga mata ng bata.
Nang makita niyang abala sa kabilang pasilyo ang kinatatakutang mall manager na si Sir Rodrigo, mabilis niyang binuksan ang pinto. Hinubad niya ang kanyang sariling itim na medyas at ipinasuot sa bata upang hindi mapansin ang kawalan nito ng sapatos.
“Bibigyan kita ng dalawang minuto. Tumakbo ka na roon at bumalik agad bago tayo mahuli ng istriktong manager,” nakangiting utos ng gwardiya habang inaalalayan si Mateo.
Mabilis na tumakbo si Mateo patungo sa napakagandang grand piano sa atrium. Walang nakaupo rito.
Dahan-dahan niyang ipinatong ang kanyang magagaspang na daliri sa mga teklado. Huminga siya nang malalim, ipinikit ang mga mata, at nagsimulang tumugtog nang buong puso.
Isang napakaganda at perpektong musika ang umalingawngaw. Ang mga nota ay sumasayaw sa hangin, nagpapahayag ng matinding pangungulila ng isang naulila.
Tumigil ang mga mayayamang mamimili. Ang mga taong abala sa kani-kanilang cellphone ay napatitig sa atrium. Lumabas ang mga empleyado upang silipin kung sinong sikat na musikero ang tumutugtog.
Ngunit hindi sikat na tao ang kanilang nakita, kundi isang madungis na bata na umiiyak habang tumutugtog ng napakahirap na piyesa.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Umabot ang musika sa opisina ni Sir Rodrigo. Kilala siya bilang mayamang negosyante na walang pinapalampas na pagkakamali. Nang marinig niya ang tugtog, nag-init ang kanyang ulo. Bawal galawin ang piano nang walang pahintulot.
Padabog siyang bumaba, handang ipatanggal ang security guard. Ngunit nang makalapit siya sa mga nanonood, bigla siyang natigilan.
Tumigil ang pag-ikot ng kanyang mundo at nanlaki ang mga mata habang nakatitig sa mukha ng tumutugtog na bata.
Ang piyesang tinutugtog ni Mateo ay hindi ordinaryong kanta. Isa itong orihinal na komposisyon na si Sir Rodrigo mismo ang nagturo sa kanyang nag-iisang anak na babae dalawampung taon na ang nakararaan bago ito lumayas ng bahay dahil sa hindi pagkakaunawaan.
Nang matapos ang tugtog, umalingawngaw ang masigabong palakpakan mula sa daan-daang nakasaksi.
Tumutulo ang luha ni Mateo nang imulat niya ang mga mata. Laking gulat niya nang biglang lumuhod sa kanyang harapan ang umiiyak na si Sir Rodrigo, walang pakialam kung madumihan ang mamahaling suit.
“Saan mo natutunan ang kantang iyan, iho?” nanginginig na tanong ng negosyante habang hinahawakan ang bata.
“Tinuro po ito ng nanay ko bago siya nawala kahapon. Sabi niya po, ito raw po ang paboritong kanta ng lolo ko na matagal na niyang hindi nakikita,” humihikbing sagot ni Mateo, sabay pakita ng locket na laging suot ng ina.
Nang makita ni Sir Rodrigo ang locket, tuluyan siyang napahagulgol.
Ang madungis na batang nagtitinda ng basahan ay ang nag-iisa niyang apo sa anak na matagal na niyang hinahanap upang humingi ng tawad.
Mahigpit niyang niyakap ang apo.