NAGMAMAKAAWANG IPINAGTANGGOL NG ISANG BINATA ANG KANYANG MALAKING BAGAHE MULA SA ISTRIKTONG MARSHAL NG TREN KAYA PINIGILAN SIYANG SUMAKAY SA HINALANG ISA ITONG ABALA SA MGA PASAHERO
NAGMAMAKAAWANG IPINAGTANGGOL NG ISANG BINATA ANG KANYANG MALAKING BAGAHE MULA SA ISTRIKTONG MARSHAL NG TREN KAYA PINIGILAN SIYANG SUMAKAY SA HINALANG ISA ITONG ABALA SA MGA PASAHERO
Nakakabingi ang mahabang serena at ang sabay-sabay na yabag ng mga pasahero sa Tutuban PNR Station.
Biyernes ng hapon kaya napakatindi ng alinsangan at pagod ng lahat. Sa gitna ng kaguluhan, nakatayo nang tuwid si Sir Aris, ang pinakamahigpit na train marshal. Tungkulin niyang siguraduhing nasusunod ang regulasyon sa mga bagahe.
Wala siyang pinapalusot kailanman. Kapag lumampas sa sukat ang dala mo, hindi ka makakasakay upang hindi maabala ang masisikip na bagon ng tren.
Habang nag-aayos ng pila si Sir Aris, nahagip niya ang isang binatang nagkukumahog patungo sa pintuan ng tren bago ito sumara.
Siya si Tomas, isang matapat na manggagawa. Basang-basa ng pawis ang kamiseta nito at nanginginig ang mga braso dahil sa labis na bigat ng kanyang buhat. Bitbit niya ang isang napakalaking bagay na binalot sa lumang asul na sako at mahigpit na itinali ng makapal at magaspang na lubid.
Mabilis na hinarang ni Sir Aris ang nagmamadaling binata.
“Sandali lang, kaibigan! Hindi mo pwedeng ipasok ‘yan sa loob,” matatag na saway ng marshal. “Napakalaki ng bagahe mo. Masisikipan ang ibang pasahero at makakasagabal iyan sa emergency. Kailangan mong kumuha ng pribadong sasakyan, mahigpit na ipinagbabawal ang ganyang kalaking bagahe sa tren.”
Namilog ang mga pagod na mata ni Tomas. Ibinaba niya nang maingat ang dala at pilit na ngumiti kahit hirap na hirap na.
“Sir, parang awa niyo na po. Papuntang probinsya po ito. Wala po akong pamasahe para mag-arkila ng taxi. Pamasahe sa tren na lang po ang natitira sa akin. Kailangan ko po itong maiuwi ngayon bago mag-dilim.”
Umiling si Sir Aris, tapat pa rin sa tungkulin.
“Pasensya na, bata. Patakaran ay patakaran sa istasyon. Kung kasangkapan iyan na ibebenta mo, hindi pwedeng dito mo isakay. Maraming pagod na pasahero ang gustong umuwi nang maayos at hindi nais na maipit sa mga ganyang kagamitan.”
Dahil sa matinding takot na maiwan ng huling byahe, nagmamakaawang lumuhod si Tomas.
“Sir, hindi po ito ibebenta sa iba. Pakiusap po, papwestuhin niyo na ako sa pinakasulok ng pinto, ako na po ang magbubuhat sa ere para hindi makasagabal.”
Habang pilit na inaayos ni Tomas ang pagkakahawak sa kanyang mabigat na dala, biglang naputol ang manipis na lubid nito.
Dahan-dahang dumulas ang asul na sako pababa sa malamig na semento ng istasyon.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Inaasahan ni Sir Aris at ng lahat na makakakita sila ng aparador o panindang iligal. Ngunit nang tuluyang bumungad ang lihim na laman nito, isang nakakabighaning katahimikan ang bumalot sa mga nagmamadaling commuter.
Wala silang nakitang paninda.
Ang malinaw na lumantad sa kanilang harapan ay isang napakaganda at makinis na silyang de-gulong na gawa sa purong kahoy. Maingat itong inukitan ng magagandang disenyo ng bulaklak, at pinakintab ng mamahaling barnis.
Ang upuan nito ay gawa sa pinagtagpi-tagping malambot na tela, tinahi nang napakaayos.
“A-ano ito? Ikaw ba ang gumawa nito?” naguguluhang tanong ni Sir Aris, tuluyang napalitan ng labis na pagkamangha ang boses.
Pinunasan ni Tomas ang mga luha bago sumagot.
“Opo, Sir. Ginawa ko po ito mula sa mga itinapong retaso ng kahoy sa aming pagawaan ng muwebles. Dalawang buwan ko po itong binubuo tuwing gabi. Para po ito sa aking lola na limang taon nang hindi nakakalabas ng kwarto dahil sa matinding stroke. Kaarawan po niya ngayon, at pangarap niyang makita muli ang aming maliit na hardin.”
Tumagos hanggang sa pinaka-kaibuturan ng buto ni Sir Aris ang napakainit na pakiramdam ng paghanga at matinding respeto.
Walang anumang mamahaling regalo ang makakatumbas sa silyang gawa mula sa pawis at wagas na pagmamahal ng isang apo.
Tuluyang bumagsak ang luha ng matapang na marshal nang bigla niyang maalala ang sarili niyang lola.