ISANG ORDINARYONG DATA ANALYST SA PASIG CITY, GUMAWA NG ISANG MATAPANG NA HAKBANG NA NAGPABAGO SA BUONG LOGISTICS COMPANY AT TULUYAN NANG NAGWAKAS SA ISANG PALPAK NA SISTEMANG MATAGAL NANG NAGPAPAHIRAP SA DAAN-DAANG MGA MANGGAGAWA
ISANG ORDINARYONG DATA ANALYST SA PASIG CITY, GUMAWA NG ISANG MATAPANG NA HAKBANG NA NAGPABAGO SA BUONG LOGISTICS COMPANY AT TULUYAN NANG NAGWAKAS SA ISANG PALPAK NA SISTEMANG MATAGAL NANG NAGPAPAHIRAP SA DAAN-DAANG MGA MANGGAGAWA
Sa loob ng isang mainit at maingay na opisina ng isang malaking logistics company sa Pasig City, walang humpay ang pagtunog ng mga telepono at ang kalampag ng mga keyboard.
Dito nagtatrabaho si Adrian, isang tahimik ngunit masipag na data analyst.
Ang pangunahing responsibilidad niya ay i-monitor ang araw-araw na galaw ng daan-daang delivery trucks sa buong Metro Manila pati na rin sa mga karatig probinsya tulad ng Rizal at Bulacan.
Araw-araw, saksi siya sa labis na pagod ng mga driver at pahinante.
Ang kanilang shift na nakasaad sa kontrata ay walong oras lamang, ngunit sa totoong buhay, ito ay laging umaabot ng sampu hanggang labing-dalawang oras.
Ang masaklap pa rito, walang nakukuhang overtime pay ang mga manggagawa dahil sa tinatawag na “fixed daily rate” na napirmahan nila.
Walang sinuman ang naglalakas-loob na magreklamo.
Mahirap ang humanap ng maayos na trabaho sa panahon ngayon, at ang bawat isa sa kanila ay may pamilyang umaasa sa kanilang maliit na sweldo.
Isang Biyernes ng gabi, habang nag-o-overtime si Adrian para tapusin ang isang mahalagang monthly efficiency report, may napansin siyang isang kakaibang pattern sa routing software na ginagamit ng kumpanya.
Hindi ito isang simpleng human error o kapabayaan mula sa mga tao.
Nang suriin niyang mabuti ang source code at ang mga log files, natuklasan niya ang isang maliit ngunit malubhang glitch sa algorithm ng mismong sistema.
Ang software ay awtomatikong nagre-reset ng mga ruta tuwing sasapit ang alas-tres ng hapon, na hindi isinasaalang-alang ang mga nakumpleto nang deliveries.
Dahil sa glitch na ito, ang mga driver ay madalas na binibigyan ng mga rutang pabalik-balik at ilohikal, na nagdadagdag ng halos tatlong oras sa kanilang byahe lalo na kapag naipit na sila sa matinding trapik sa EDSA, C5, at Commonwealth Avenue.
Walang sinuman ang nakapansin nito dahil masyadong teknikal ang pagkakagawa ng software, at lahat ay nag-aakala na ang trapik lang ang tanging dahilan ng pagkaantala ng lahat.
Alam ni Adrian na kailangan niyang umaksyon, ngunit alam din niyang kailangan niya ng matibay na ebidensya.
Hindi siya gumawa ng eksena o nag-ingay sa mga kasamahan.
Sa halip, gumugol siya ng tatlong buong linggo, madalas na isinasakripisyo ang kanyang sariling oras ng pahinga, para kolektahin at suriin ang lahat ng digital data mula sa nakaraang limang taon.
Maingat niyang kinumpirma ang bawat detalye.
Tiningnan niya ang mga GPS history, pinag-aralan ang daan-daang libong ruta, at tinugma ito sa mga time-in at time-out records ng lahat ng empleyado sa logistics department.
Nang makumpleto niya ang isang siksik, detalyado, at napakalinaw na report, dumiretso siya kinabukasan sa opisina ni Don Ernesto, ang nagtatag at may-ari ng kumpanya.
Si Don Ernesto ay kilala ng lahat bilang isang negosyanteng mahigpit pagdating sa operasyon ngunit labis na tapat at makatarungan.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Inilatag ni Adrian ang mga makakapal na dokumento sa ibabaw ng malaking mahogany na mesa ni Don Ernesto.
Walang paligoy-ligoy niyang ipinaliwanag ang sitwasyon nang may buong paggalang ngunit may kumpiyansa.
“Sir, ang system glitch na ito ang eksaktong dahilan kung bakit nagtatrabaho ng labing-dalawang oras ang mga tao natin araw-araw,” panimula ni Adrian.
“Walang namimihasa, walang nagnanakaw ng oras ng kumpanya, at walang may masamang intensyon. Ang pamunuan ay hindi nagkulang sa paalala, ngunit ang sistema mismo ang nagpapahirap sa operasyon. At narito ang buong data ng nakaraang limang taon para patunayan iyon.”
Tiningnan ni Don Ernesto ang mga papel at pinakinggan ang bawat salita.
Walang anumang miskomunikasyon sa pagitan nila, at lubos na naunawaan ng may-ari ang bigat ng presentasyon.
Ang matanda ay tahimik na nagbasa at nagsuri ng mga graph at logs sa loob ng halos isang oras, habang si Adrian ay matiyagang naghihintay nang walang kaba, dahil alam niyang nasa panig siya ng katotohanan.
Nang matapos si Don Ernesto sa pagbabasa, tumawag siya ng isang emergency board meeting kinaumagahan.
Pinatawag niya ang lahat ng matataas na opisyal mula sa iba’t ibang departamento at inanyayahan din si Adrian na maupo sa unahan.
Inilabas at ipinaliwanag mismo ng may-ari ang report sa harap ng lahat ng executives.
Tahasan niyang inamin na nagkulang ang buong pamunuan sa pag-audit ng kanilang sariling teknolohiya na naging sanhi ng paghihirap ng mga tao.
Agad na ipinag-utos ni Don Ernesto na tanggalin ang lumang software system at palitan ito ng mas modernong programa.
Inayos ang mga ruta ng bawat driver simula sa mismong araw na iyon, gamit ang manual na pagpaplano hanggang sa ma-install ang bagong sistema.
Ang agarang epekto ay naramdaman kaagad: sa unang pagkakataon pagkalipas ng maraming taon, nakakauwi na ang mga driver sa kani-kanilang pamilya pagsapit ng alas-singko ng hapon.
Subalit, hindi pa rito nagtatapos ang kwento ng malaking pagbabago sa kumpanyang ito.
Ang inaasahan ni Adrian matapos ang lahat ay isang simpleng pormal na pagpapasalamat, o baka isang maliit na promosyon bilang gantimpala sa kanyang pagtuklas.
Ngunit pagkalipas ng isang linggo, isang pangkalahatang anunsyo ang ibinaba ni Don Ernesto na yumanig sa buong industriya.
Dahil natuklasan at napatunayan ng data na ang kumpanya ay hindi sinasadyang nakinabang sa milyun-milyong oras ng hindi nabayarang paggawa dahil sa nasabing software glitch, nagdesisyon si Don Ernesto na ibenta ang apatnapung porsyento ng kanyang personal na shares sa kumpanya.
Ang bilyong pisong kinita mula sa transaksyong ito ay hindi ibinulsa o napunta sa pagpapalawak ng negosyo.
Sa halip, ipinag-utos ni Don Ernesto na gamitin ang kabuuang halaga para bayaran ang lahat ng backpay ng bawat driver at pahinante para sa mga dalawa hanggang tatlong ekstrang oras na trinabaho nila araw-araw sa nakalipas na limang taon.
Marami sa mga pinakamatagal na driver ng kumpanya ang nakatanggap ng tseke na nagkakahalaga ng higit sa isang milyong piso, sapat para makapagpatayo ng sariling bahay at mapag-aral ang mga anak sa magandang eskwelahan.
Samantala, si Adrian ay pormal na itinalaga bilang bagong Chief Operations Officer para siguraduhing ang bawat patakaran at sistema ng kumpanya ay laging pabor sa ikabubuti ng mga manggagawa.