ANG TOTOONG DAHILAN KUNG BAKIT NAGWALA ANG BATA SA HARAP NG KANYANG AMA—ISANG EMOSYONAL NA HAPONG NAG-UMPISA

ANG TOTOONG DAHILAN KUNG BAKIT NAGWALA ANG BATA SA HARAP NG KANYANG AMA—ISANG EMOSYONAL NA HAPONG NAG-UMPISA SA SIMPLENG BOARD GAME NA NAUWI SA GALIT, HIYA, AT ISANG KAKILABOT NA PAG-ALAM NG ISANG LIHIM NA HINDI INAASAHAN NG KANYANG MGA MAGULANG

Tahimik na naglalaro sina Ramon at ang pitong taong gulang niyang anak na si Maya ng isang sikat na board game sa gitna ng kanilang maluwag at modernong sala. Ang asawa niyang si Elena ay nasa kusina, nagtitimpla ng mainit na kape at masayang nakikinig sa kanilang tawanan na umaalingawngaw sa buong bahay. Isang perpektong hapon sana para sa pamilya. Subalit ang masayang tagpong ito ay biglang naputol nang bitawan ni Ramon ang mga salitang ayaw na ayaw marinig ni Maya.

“Nanalo ako!” masayang sigaw ni Ramon habang inilalapag ang huling piraso ng kanyang token sa board.

Lumingon si Maya, nanlalaki ang mga mata at tila hindi makapaniwala. “Nandaya ka!” bulyaw nito, bakas ang labis na inis sa maliit na boses.

“Hindi ako nandaya, anak. Nanalo ako nang patas,” mahinahong sagot ni Ramon, sinusubukang panatilihin ang magandang mood. “Ngayon, ano ang dapat mong sabihin sa isang tao kapag nanalo sila?”

Sa halip na bumati at tanggapin ang pagkatalo, pumalahaw ng iyak si Maya. “Nandaya ka, Daddy! Hindi ‘yan fair! Sobrang hindi ‘yan fair!” Bago pa man makapagsalita at makapagpaliwanag si Ramon, padabog na hinawi ng bata ang board game. Nagliparan ang mga maliliit na piraso nito at kumalat sa sahig. Hindi pa nakuntento, tumayo si Maya at buong lakas na sinipa ang mesa.

“Huwag na huwag mong gagawin sa akin ‘yan,” mariing sabi ni Ramon, pilit na pinipigilan ang sariling emosyon upang hindi sumigaw. “Pupulutin mo ang lahat ng ikinalat mo, Maya. Ngayon din. Hindi maganda ang ganyang ugali.”

Ngunit sa halip na sumunod sa inuutos, sinubukan siyang saktan ng bata. Sa sobrang galit, kinagat at pinalo ni Maya ang kanyang ama. Dahil dito, agad siyang binuhat ni Ramon kahit nagwawala at nagpupumiglas ito. “Walang sinuman ang may karapatang manakit ng iba, lalo na ang tatay mo. Dahil sa ginawa mo, didiretso ka sa kwarto mo para makapag-isip-isip!”

Buong lakas na nagpupumiglas si Maya habang buhat-buhat siya sa pasilyo. “Bitiwan mo ako! Bitiwan mo ako!” sigaw niya hanggang sa maipasok siya sa kwarto at maisara ang pinto.

Sinalubong siya ni Elena na nakatayo sa may pasilyo. “Hindi niya matanggap na natalo siya, ano?” malumanay na tanong nito.

“Walang TV, walang gadgets, at walang lalabas. Kailangan niyang matutong kumalma nang mag-isa,” sagot ni Ramon.

Umupo si Elena sa labas ng pinto. “Anak… kapag kumalma ka, saka tayo mag-uusap.”

“Hindi niyo ako mapapakalma!” sigaw ni Maya mula sa loob.

“Totoo ‘yan,” sagot ni Elena. “Ikaw lang ang makakagawa niyan.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Bumalik si Elena sa sala kung saan nakaupo si Ramon na tila pinagsakluban ng langit at lupa. Nakasapo ito sa kanyang noo. “Masyado yata akong naging mahigpit. Baka masama na ang tingin niya sa akin,” nag-aalalang sabi ng ama.

Hinawakan ni Elena ang kamay ng asawa at ngumiti nang tipid. “Noong pitong taong gulang ako, sakit din ako sa ulo ng mga magulang ko. Pero lumaki naman akong maayos. Magiging maayos din siya, kailangan lang niya ng boundary. Isa kang napakagaling na ama, Ramon, at tama lang ang ginawa mo.”

Lumipas ang halos tatlong oras. Wala nang ingay mula sa kwarto. Nagkatinginan sina Ramon at Elena. Dahan-dahan nilang binuksan ang pinto, naghahanda sa kung anong kalat o sirang gamit ang sasalubong sa kanila matapos ang matinding pagwawala ng bata.

Ngunit laking gulat nila sa kanilang nadatnan. Walang basag na gamit. Walang nakakalat na damit o laruan. Sa halip, natutulog nang napakahimbing si Maya sa kanyang kama, yakap ang paboritong unan. At sa ibabaw ng kanyang bedstand, may isang maayos na nakatuping papel na may nakasulat na: “Para kay Daddy.”

Nanginig ang mga kamay ni Ramon nang buksan niya ang maliit na sulat. Nakasulat doon ang mga linyang hindi niya inaasahang mababasa kailanman mula sa anak.

“Daddy, sorry po nagwala ako kanina. Hindi po ako galit dahil nanalo ka. Nagwala po ako dahil nagsinungaling ako sa inyo. Simula pa lang po ng laro, nandaya na ako. Itinago ko po ang mga malalakas na card sa ilalim ng binti ko para siguradong manalo ako. Pero kahit ginawa ko na ‘yun, natalo pa rin po ako. Sobrang nakakahiya po dahil alam kong mali na nga ang ginawa kong pandaraya, natalo pa rin ako ng patas at magaling na paglalaro mo. Sobrang na-frustrate lang po ako sa sarili ko kaya ko nagawa ‘yun. Promise po, hindi na ako dadaya at hindi na ako mananakit. Sorry po, Daddy. I love you.”

Napangiti si Ramon habang pinupunasan ang luhang kusang tumulo sa kanyang pisngi. Niyakap niya nang mahigpit si Elena habang pinagmamasdan ang kanilang anak na ngayon ay payapa nang natutulog, dala ang isang mahalagang aral na hindi nila makakalimutan.

Nakakabilib kung paano minsan ang pinakamasamang ugali ng mga bata ay may nakatagong malalim na aral at pagsisisi, hindi ba mga ka-SAY? Kayo, paano niyo dinidisiplina ang mga anak niyo kapag nagwawala sila at hindi marunong tumanggap ng pagkatalo? I-share