SINIGAWAN AT PINALAYAS NG MALUPIT NA MANAGER ANG ISANG MARUNGIS NA PROBINSYANONG GUSTONG KUMAIN SA MAHAL NA RESTAWRAWN
SINIGAWAN AT PINALAYAS NG MALUPIT NA MANAGER ANG ISANG MARUNGIS NA PROBINSYANONG GUSTONG KUMAIN SA MAHAL NA RESTAWRAWN, PERO NAPALUHOD NALANG SA TAKOT ANG LAHAT NANG DUMATING ANG MILYONARYONG MAY-ARI NG ESTABLISYEMENTO AT BIGLANG YUMAKAP SA BATA
Umuulan nang malakas sa labas ng sikat at mamahaling restawran sa Bonifacio Global City. Sa loob, rinig ang banayad na tugtog ng biyolin at ang kalantog ng mga mamahaling baso at kubyertos. Nakatayo sa may pinto si Robert, ang mayabang at mapait na manager ng establisiyemento. Kilala si Robert sa pagiging mapagmataas; pinapapasok lamang niya ang mga kostumer na nakasuot ng mamahaling damit at nagmamaneho ng marangyang kotse. Para sa kanya, ang imahe ng restawran ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
Maya-maya, bumukas ang pinto at pumasok ang isang binatilyo. Si Lito, isang labing-walong taong gulang na probinsyano mula sa Samar. Basa ang kanyang lumang t-shirt, pudpod ang tsinelas, at may bitbit siyang sako ng mga lokal na produkto. Kamamatay lang ng kanyang kinilalang ama-amahan sa probinsya, at lumuwas siya ng Maynila gamit ang kaunting ipon para hanapin ang kanyang totoong pagkatao, dala ang isang lumang kuwintas na may nakaukit na kakaibang simbolo. Gutom na gutom si Lito kaya pumasok siya sa unang pinto na nakita niyang nakabukas.
Nang makita ni Robert si Lito, agad na nagbago ang mukha nito. Lumapit siya nang mabilis at hinarang ang binatilyo bago pa man ito makahakbang papasok sa mismong dining area. Sa harap ng maraming mayayaman at kilalang tao, sinigawan ni Robert si Lito nang napakalakas.
Sabi niya, “Hoy! Ano ang ginagawa mo rito? Hindi ito lugar para sa mga pulubi at marungis na katulad mo! Umalis ka rito bago ko pa tawagin ang mga guwardiya para kaladkarin ka palabas!”
Sinubukan ni Lito na magpaliwanag, sinabing may pera naman siya para magbayad kahit papaano, ngunit mas lalong nagalit si Robert. Itinulak niya si Lito palabas, dahilan upang mabitawan ng bata ang kanyang dalang sako at bumagsak ito sa basang sahig.
Nagsimulang magbulungan ang mga kostumer, ang iba ay naaawa ngunit ang karamihan ay nakatitig lang na tila nanonood ng isang palabas. Habang pinapalo ni Robert ang sako ni Lito gamit ang kanyang sapatos upang itaboy ito, biglang bumukas ang pinto ng opisina sa itaas. Bumaba ang isang matikas ngunit may katandaang lalaki.
Si Don Eduardo Valderama, ang bilyonaryong may-ari ng restawran at ng marami pang malalaking kumpanya sa bansa. Kilala si Don Eduardo sa kanyang yaman, ngunit may malalim na lungkot sa kanyang mga mata dahil labing-limang taon na ang nakalilipas nang mawala ang kanyang kaisa-isang anak na lalaki matapos maaksidente ang kanilang barko sa bisinidad ng Samar.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Pababa si Don Eduardo nang marinig niya ang kaguluhan. Balak sana niyang pangaralan si Robert sa masamang pagtrato sa kostumer, ngunit nang mapatingin siya sa mukha ng umiiyak na si Lito, biglang tumigil ang kanyang mundo.
Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang kuwintas na lumabas mula sa basang t-shirt ng binatilyo—ang kuwintas na siya mismo ang nagdisenyo para sa kanyang nawawalang anak.
Napahinto ang lahat ng tao sa loob ng restawran nang biglang tumakbo nang mabilis si Don Eduardo pababa ng hagdan, hindi alintana ang kanyang mamahaling sapatos na nababasa sa sahig.
Sa gulat ng lahat, imbis na galit ang ipakita, biglang lumuhod si Don Eduardo sa basang sahig at mahigpit na niyakap si Lito habang umiiyak nang malakas.
“Anak ko! Ikaw nga! Sa wakas, nahanap din kita!” sigaw ng milyunaryo na basang-basa na rin ang mamahaling kasuotan.
Hindi makapaniwala ang mga tao sa kanilang nakikita. Ang marungis na batang pinalayas at hinamak ng manager ay ang tagapagmana pala ng buong kayamanan ng pamilya Valderama.
Nang makita ni Robert ang eksenang ito, nawalan siya ng kulay sa mukha. Ang kanyang mga tuhod ay nanginig sa matinding takot at hiya, hanggang sa napaluhod na rin siya sa sahig habang humihingi ng tawad.
Ngunit huli na ang lahat. Agad na ipinatanggal ni Don Eduardo si Robert sa trabaho at tiniyak na hindi na ito makakapagtrabaho sa kahit anong malaking establisiyemento sa buong bansa.
Inakay ng bilyonaryo ang kanyang anak patungo sa pinakamagandang lamesa, pinaghandaan ng pinakamasasarap na pagkain, at ipinakilala sa lahat bilang bagong mukha ng kanilang pamilya.
Ang paghihirap ni Lito sa probinsya at ang pang-aapi sa kanya ay napalitan ng hustisya at pagmamahal sa isang saglit lang.
Ano ang masasabi ninyo sa naging kapalaran ng mapagmataas na manager, mga ka-SAY? Karapat-dapat ba ang naging parusa sa kanya? Ibahagi ang inyong mga saloobin sa comments section sa ibaba!