PINALAYAS NG MAYABANG NA CHOREOGRAPHER ANG ISANG MANANAYAW DAHIL SA KANYANG PILAY UPANG MAGING PERPEKTO ANG PALABAS NGUNIT SA
PINALAYAS NG MAYABANG NA CHOREOGRAPHER ANG ISANG MANANAYAW DAHIL SA KANYANG PILAY UPANG MAGING PERPEKTO ANG PALABAS NGUNIT SA KALAGITNAAN NG ENTABLADO AY NASIRA ANG MAKINA AT ISANG NAKAKAGULAT NA GALAW ANG NAGBUNYAG SA KANYANG TALENTO NA TULUYAN NAGPABAGSAK SA KAYABANGAN NG DIREKTOR
Kilala ang pangalang Valeriano sa buong industriya ng sining sa Lungsod ng Iloilo bilang isang henyo ngunit napakamalupit at mapagmataas na choreographer.
Para sa kanya, ang sayaw ay hindi tungkol sa emosyon o kwento kundi sa perpektong pisikal na anyo, walang-sablay na sukat, at makinis na galaw.
Ang kanyang pinakabagong obra ay isang napakalaking contemporary dance production na gaganapin sa pinakasikat at pinakamalaking teatro ng lungsod.
Isa sa mga pinakamasipag at pinakamagaling na miyembro ng kanyang grupo ay si Luisa, isang dalawampu’t tatlong taong gulang na mananayaw.
Dati siyang prima ballerina ngunit nagkaroon ng bahagyang pilay sa kanyang kanang binti dahil sa isang malalang aksidente sa sasakyan ilang taon na ang nakararaan.
Sa kabila nito, nagawa niyang ibalik ang kanyang lakas at lumikha ng isang natatanging istilo ng pagsayaw na puno ng lalim at damdamin.
Dalawang araw bago ang inaabangang grand premiere, masinsinang pinapanood ni Valeriano ang kanilang pinakahuling ensayo.
Habang sumasayaw si Luisa sa gitna ng entablado, walang-awang ipinatigil ng direktor ang musika.
“Luisa, tanggal ka na sa produksyong ito simula ngayon,” malamig at matalim na utos ni Valeriano sa harap ng buong grupo.
“Bakit po, Direk? Kabisado ko na po ang buong routine at hindi po ako nagkakamali sa tiyempo,” nagtatakang tanong ng dalaga.
“Ayoko ng may depekto sa entablado ko! Ang pilay mo ay isang malaking kapintasan na sisira sa visual symmetry ng aking obra maestra. Pinalitan na kita ni Bianca. Siya ay may perpektong binti, walang anumang bakas ng kapansanan, at mas magandang tingnan sa camera. Umuwi ka na at huwag mo nang ipilit ang sarili mo sa industriyang ito dahil wala nang manonood sa isang depektibong mananayaw.”
Walang anumang hindi pagkakaunawaan o kalituhan na naganap; sadyang binalot lamang ng matinding kayabangan at kawalang-puso ang pagkatao ni Valeriano.
Sa halip na magwala, sumigaw, o gumawa ng eskandalo upang bawiin ang kanyang pwesto, tahimik na tumulo ang mga luha ni Luisa.
Nilamon niya ang matinding sakit at lantarang pagkapahiya.
Kinuha niya ang kanyang bag at tahimik na lumisan.
Ngunit dahil napamahal na sa kanya ang sayaw na iyon na pinaghirapan niyang pag-aralan nang anim na buwan, nagdesisyon siyang bumili ng sariling tiket bilang isang ordinaryong manonood upang tahimik na suportahan ang kanyang mga kasamahan sa gabi ng pagtatanghal.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Sumapit ang gabi ng pinakahihintay na pagtatanghal.
Punong-puno ang malawak na teatro ng mga kilalang kritiko, maimpluwensyang tao, at mga panauhin.
Nakaupo si Valeriano sa pinaka-unang hilera, abot-tenga ang ngiti at kumpyansang-kumpyansa na makakatanggap siya ng matinding papuri.
Nagsimula ang palabas at naging maayos ang unang bahagi.
Ang pinakasentro at pinakamahalagang prop ng buong entablado ay isang dambuhalang, custom-built na umiikot na plataporma (rotating stage) kung saan magaganap ang malaking solo ni Bianca.
Ngunit sa kalagitnaan ng kanyang sayaw habang nakatutok ang lahat ng ilaw, isang malakas na pagputok ang narinig mula sa ilalim ng sahig.
Dahil sa minadali at maling pagkakakabit ng mga mekanismo upang makatipid ang direktor, tuluyang nasira ang kontrol ng makina.
Imbes na umikot nang banayad at makinis, biglang bumilis at naging marahas, magulo, at pabigla-bigla ang pag-ikot ng malaking entablado!
Nataranta at sumigaw sa takot si Bianca.
Dahil sanay lamang siyang sumayaw sa mga perpekto at pantay na kondisyon, hindi niya nakayanan ang marahas na pagyanig ng sahig.
Tumakbo siya pababa ng umiikot na plataporma at tuluyang iniwan ang entablado, umiiyak at nanginginig sa takot.
Natahimik ang mga manonood.
Patuloy na tumutugtog ang madramang musika, ngunit walang sumasayaw sa gitna ng marahas na umiikot at sirang entablado.
Namutla si Valeriano at halos mangisay sa silya.
Gumuho ang kanyang pangarap at alam niyang ito na ang katapusan ng kanyang karera at matinding kahihiyan sa harap ng mga kritiko.
Sa gitna ng nakakabinging katahimikan at pagkalito, isang bulto ang dahan-dahang naglakad mula sa madilim na bahagi ng mga manonood.
Walang pag-aalinlangang umakyat si Luisa sa ibabaw ng marahas na umiikot na entablado.
Pagsampa niya, ginamit niya ang eksaktong bagay na kinaiinisan at labis na minamaliit ni Valeriano—ang kanyang pilay.
Dahil hindi pantay ang haba ng kanyang hakbang at nasanay na ang kanyang katawan na magbalanse ng bigat sa isang binti sa matagal na panahon, nagawa niyang sabayan ang pabigla-bigla at sirang ritmo ng makina!
Bawat malakas na pagyanig ng plataporma ay perpektong sinalo ng kanyang kanang binti, at ginawa niya itong isang napakaganda at madamdaming galaw na tila nagpapakita ng matapang na pag-ahon mula sa pagkasira.
Ang kanyang sayaw ay naging isang raw, emosyonal, at makapigil-hiningang obra ng sining na sumabay sa mismong sakuna.
Nang matapos ang musika at tuluyang huminto ang makina dahil sa pagkawala ng kuryente, bumagsak si Luisa sa isang perpektong pose, nakatingala sa mga ilaw habang humihingal.
Sumabog ang buong teatro sa isang napakalakas at nakakabinging standing ovation.
Umiiyak ang mga kritiko sa tindi ng emosyong ipinakita ng dalaga.
Sa kabilang banda, hindi makapagsalita at hiyang-hiya si Valeriano.
Matapos ang palabas, agad na tinanggal ng mga head producer si Valeriano bilang direktor dahil sa kanyang lantarang kapabayaan sa kaligtasan at kalupitan sa mga talento.
Buong pagmamalaking ibinigay nila ang posisyon ng lead dancer at head choreographer kay Luisa, patunay na ang tunay na sining at talento ay hindi matatagpuan sa pisikal na perpeksyon, kundi sa katatagan ng pusong kayang sumayaw at lumaban kahit sa gitna ng pagkasira at sakuna.
Ang labis na pride at panghuhusga sa pisikal na kapansanan ng iba ay palaging magbabalik upang wasakin ang sarili nating kayabangan.