PINAALIS AT WALANG AWANG SINIBAK NG ISANG ISTRIKTONG FOREMAN ANG ISANG NAGHIHIRAP NA CONSTRUCTION WORKER SA GITNA NG KANILANG TRABAHO KAYA NAG-ALBURUTO SA GALIT ANG MGA KATRABAHO
PINAALIS AT WALANG AWANG SINIBAK NG ISANG ISTRIKTONG FOREMAN ANG ISANG NAGHIHIRAP NA CONSTRUCTION WORKER SA GITNA NG KANILANG TRABAHO KAYA NAG-ALBURUTO SA GALIT ANG MGA KATRABAHO
Pumalo ang nakakapasong sikat ng araw sa isang maalikabok na construction site sa Quezon City.
Basang-basa ng pawis ang limampu’t limang taong gulang na si Mang Kardo.
Buong lakas niyang pinapasan ang mabibigat na sako ng semento habang maingat na naglalakad sa gilid ng ikalabing-dalawang palapag ng ginagawang gusali.
Para sa isang amang tulad niya, ang bawat patak ng pawis ay katumbas ng pambili ng gamot para sa kanyang misis na nakaratay sa sakit.
Wala siyang pakialam sa pagod, basta’t maiuwi lamang ang arawang sahod na inaasahan ng kanyang pamilya.
Ngunit ang tahimik na pagtatrabaho ng matanda ay biglang binasag ng malakas na sigaw.
“Kardo! Ibaba mo iyan ngayon din at lumapit ka rito!” dumadagundong na bulyaw ni Engineer Roman, ang kinatatakutan at istriktong foreman ng proyekto.
Madilim ang mukha nito at matalim ang mga matang nakatitig sa nanginginig na manggagawa.
Agad na ibinaba ni Mang Kardo ang semento.
“E-Engineer? May nagawa po ba akong mali? Sinusunod ko naman po ang sukat ng halo,” kabadong paliwanag ng matanda.
Walang pag-aalinlangan, hinablot ni Engineer Roman ang helmet ni Mang Kardo at inihagis sa sahig.
“Sinungaling! Hindi mo sinusunod ang protocol! Isa kang malaking kapahamakan sa gusaling ito!” malupit na sigaw ng foreman.
“Iligpit mo ang mga gamit mo! Sibak ka na simula ngayon! Ayaw na kitang makita sa site na ito!”
Tila gumuho ang buong mundo ni Mang Kardo.
Napaluhod siya sa magaspang na semento, nanginginig ang mga kamay at tuluyang umiyak.
“Engineer, parang awa niyo na po! Wag niyo po akong tanggalin! Saan po ako kukuha ng pambili ng gamot ng asawa ko? Pangako po, aayusin ko ang trabaho ko,” humahagulgol na pagsamo ng kaawa-awang ama.
Nag-alburuto sa matinding galit ang mga katrabahong nakasaksi.
“Sumusobra ka na, Engineer! Wala namang ginagawang masama si Kardo! Siya nga ang pinakamasipag sa amin! Napakawalang-puso mo!” sigaw ng isang mason.
Nagsimula nang magbulungan ang iba na magsasagawa sila ng welga.
Kahit patuloy ang pag-iyak ni Mang Kardo, hindi natinag si Roman.
Sapilitan niyang hinatak ang braso ng matanda, kinaladkad sa elevator, at walang-awang itinaboy pababa patungo sa kalsada.
Naiwang nag-aalab sa poot ang buong palapag, isinusumpa ang demonyong foreman.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Sa labas ng mataas na pader, nakaupo sa mainit na bangketa si Mang Kardo.
Wasak na wasak ang kanyang puso.
Iniisip niya kung paano sila mabubuhay ngayon.
Ngunit pagkalipas lamang ng tatlong minuto, isang napakalakas at nakagigimbal na pagyanig ang yumanig sa kalsada, na tila ba lumindol.
Isang nakakabinging ugong ng napapatid na bakal ang umalingawngaw.
Nanlaki ang mga mata ni Mang Kardo nang makita niyang tuluyang bumigay at bumagsak ang dambuhalang tower crane ng gusali.
Ang higanteng bakal ay direktang sumalpok at dumurog sa mismong pwesto kung saan nakatayo si Mang Kardo kanina.
Gumuho ang gilid ng palapag.
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ng mga tao.
Napatakip sa bibig si Mang Kardo, hindi makahinga sa takot.
Kung nanatili siya roon, paniguradong nadurog ang kanyang buong katawan.
Mula sa umuusok na entrance, dahan-dahang gumapang palabas si Engineer Roman.
Wala na ang aroganteng anyo nito.
Sugatan ang braso, punong-puno ng alikabok ang mukha, at umiiyak.
Lumuhod ang duguang foreman sa harapan ni Mang Kardo.
“Patawarin po ninyo ako,” humihikbing bulong ni Roman.
“Kanina, narinig ko ang palahaw ng napapatid na main cable ng crane. Nakita kong eksaktong babagsak ito sa pwesto ninyo.”
“Kung sumigaw ako at sinabi ang totoo, magpapanik kayong lahat,” patuloy ni Roman, basag ang boses.
“Magkakaroon ng malaking stampede sa itaas. Kailangan kong gumawa ng malaking eksena. Kailangan kong magmukhang demonyo, saktan ang damdamin ninyo, at kaladkarin kayo nang sapilitan pababa para lang mailayo kayo sa tiyak na kamatayan.”
Inilabas ng foreman ang kanyang pitaka at ibinigay ang pera sa matanda.
“Para po sa gamot ng asawa ninyo.”
Humagulgol nang napakalakas si Mang Kardo at mahigpit na niyakap ang foreman.
Ang lalaking isinumpa niya bilang halimaw ay siya palang nag-iisang anghel na sumalo ng galit ng lahat, mailigtas lamang siya.
Minsan, ang pinakamatinding sakit at pagpapataboy na nararanasan natin ay hindi ginawa upang tayo ay wasakin.
Kadalasan, ang mga taong nagiging malupit ay ang mga tahimik na bayani na handang itapon ang kanilang reputasyon, upang maitulak tayo palayo sa trahedya na hindi kayang makita ng ating sariling mga mata.